Íslendskur handritafrøðingur sæð Kongsbókina

Fyrr í vikuni var handritafrøðingurin Guðvaldur Már Gunnlaugsson, frá Árnastovninum í Reykjavík (Institute for Icelandic Studies), á stuttari vitjan á Tjóðskjalasavninum.

Endamálið við vitjanini var at hyggja nærri at Kongsbókini, í sambandi við komandi útgávu um føroyska málsøgu. Útgávan er ritstjórna av Hjalmari Petersen, professari í málvísindi á Fróðskaparsetrinum.

Gúðvaldur Már hevði bert ein góðan tíma til sína kanning av Kongsbókini. Hann helt, at Kongsbókin var í rímiligum standi og at tað lá væl hjá Tjóðskjalasavninum. Tó metti hann, at tað hevði verið gott at fingið handritið kannað nærri av einum konservator, við betri amboðum, og at tað í tí sambandi kundi verið gjørdar ábøtur á handritið.

Deil hesi tíðindi

Onnur tíðindi

Krígsárini sum stjórnarligt og arkivalskt broytingarskeið í Føroyum

Krígsárini 1940–1945 vóru eitt avgerandi tíðarskeið í føroyskari søgu. Tá sambandið við Danmark varð slitið, og bretska hersetingin broytti politisku og fyrisitingarligu karmarnar, noyddust føroyingar í størri mun at taka ábyrgd av egnum viðurskiftum. Henda greinin lýsir, hvussu seinni heimsbardagi gjørdist eitt týdningarmikið undanstig til heimastýrið og til eina sterkari føroyska skjalafyrisiting.

Les meiri

Ólavsøkan – tá kirkja, ting og fólk savnast

Tá klokkan ringir í Havn á Ólavsøku, og skrúðgongan fer millum Løgtingið og Havnar kirkju, er tað ikki bert ein hátíðarlig sjón í nútíðini. Í hesum siði hoyrist eitt ekkó av øldum, har ting, kirkja, marknaður og fólkalív komu saman í sama staði og á sama degi. Ólavsøkan kann tí sigast, at vera meira enn ein tjóðarhátíð. Hon er eitt livandi samband millum føroyska samtíð og siðvenju, sum hava myndað landið gjøgnum øldir.

Les meiri