Partur av søguni er grundaður á elstu varðveittu tingbókina frá 1615 til 1654. Finnur Koba hevur tí m.a. verið á Tjóðskjalasavninum og kannað málið nærri.
Hann tosaði við Sámal Trónd Johansen, stjóra á Tjóðskjalasavninum, um, hvat stendur í Tingbókini, og um hvat hann heldur um søgurnar í Vestmanna.
Hoyr nærri um søgu, keldur og viðmerkingar her.
Krígsárini 1940–1945 vóru eitt avgerandi tíðarskeið í føroyskari søgu. Tá sambandið við Danmark varð slitið, og bretska hersetingin broytti politisku og fyrisitingarligu karmarnar, noyddust føroyingar í størri mun at taka ábyrgd av egnum viðurskiftum. Henda greinin lýsir, hvussu seinni heimsbardagi gjørdist eitt týdningarmikið undanstig til heimastýrið og til eina sterkari føroyska skjalafyrisiting.
Tá klokkan ringir í Havn á Ólavsøku, og skrúðgongan fer millum Løgtingið og Havnar kirkju, er tað ikki bert ein hátíðarlig sjón í nútíðini. Í hesum siði hoyrist eitt ekkó av øldum, har ting, kirkja, marknaður og fólkalív komu saman í sama staði og á sama degi. Ólavsøkan kann tí sigast, at vera meira enn ein tjóðarhátíð. Hon er eitt livandi samband millum føroyska samtíð og siðvenju, sum hava myndað landið gjøgnum øldir.
